W zawartych umowach najmu lokali biurowych jest określona wartość miesięczna czynszu oraz 22% stawka VAT i określone media, które są wliczone w czynsz. Dodatkowo w umowie ujęto, że najemcy będzie naliczany podatek od nieruchomości raz na kwartał. W związku z tym podatnik miał wątpliwość w jaki sposób dokumentować i naliczać VAT od pobieranego od najemcy podatku od nieruchomości. Kwota podatku od nieruchomości zawsze jest należnością z tytułu odpłatnego świadczenia na rzecz najemcy usługi najmu. Stanowi tym samym obrót. Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega świadczenie usługi najmu jako całości według stawki 22%. Na tę okoliczność zarejestrowany czynny podatnik VAT jest obowiązany wystawić fakturę stwierdzającą wykonanie usługi najmu. Natomiast brak jest podstaw do wystawiania not księgowych obciążających najemcę podatkiem od nieruchomości, jak również wyodrębniania na fakturze z podstawy opodatkowania z tytułu świadczonych usług najmu podatku od nieruchomości. Przedstawiony pogląd organu podatkowego zasługuje na aprobatę, mimo iż w pierwszej chwili prowadzi do wniosku o konieczności poniesienia podatku od podatku. Jeżeli podatek od najmowanej nieruchomości stanowi element kalkulacyjny czynszu, taka sytuacja (podatek od podatku) jest możliwa. Opodatkowaniu VAT podlegają nie poszczególne składniki czynszu, lecz usługa najmu lokalu. Choć organ podatkowy w tym przypadku nie dopuszcza możliwości wyodrębniania podatku od nieruchomości z podstawy opodatkowania usługi, to w praktyce często stosuje się tzw. refakturowanie podatku od nieruchomości. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Podstawą opodatkowania jest obrót, którym jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. W rozpatrywanym przypadku przedmiotem określonej umowy jest skonkretyzowana usługa, nie zaś szereg dowolnie wyodrębnionych usług. Podatek od nieruchomości niezależnie od tego, czy został wyodrębniony w umowie jako składnik czy też wyodrębniono go jako należność związaną z usługą najmu, stanowić będzie kwotę należną z tytułu świadczenia usługi najmu. Podatki i opłaty z tytułu nieruchomości są niezależne od tego, czy nieruchomości są najmowane czy pozostają niewykorzystane i dotyczą podatnika tych podatków. Stanowią zatem elementy rachunku kosztów, zmierzające do ustalenia kwoty odpłatności za usługę najmu. Niezależnie zatem od tego, czy zwracana wynajmującemu przez najemcę kwota podatku od nieruchomości zostaje wyłączona z czynszu czy też stanowi jego element kalkulacyjny, zawsze jest ona należnością z tytułu odpłatnego świadczenia na rzecz najemcy usługi najmu, stanowiącą tym samym obrót. Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega bowiem świadczenie usługi najmu jako całości. Na tą okoliczność zarejestrowany czynny podatnik VAT jest obowiązany wystawić fakturę, stwierdzającą wykonanie usługi najmu. W świetle powyższych przepisów w przedmiotowej sprawie brak podstaw do wystawiania not księgowych obciążających najemcę podatkiem od nieruchomości, jak również wyodrębniania na fakturze z podstawy opodatkowania z tytułu świadczonych usług najmu przedmiotowego podatku od nieruchomości. W każdym bowiem przypadku traktować go należy jako część kwoty należnej z tytułu świadczonej usługi najmu i opodatkowywać według stawki właściwej dla usługi najmu, tj. 22%. W sytuacji, w której wynajmujący lokal użytkowy obciąża najemcę – obok czynszu – kwotą stanowiącą równowartość podatku od nieruchomości, którego podatnikiem jest wynajmujący, kwota ta opodatkowana jest podatkiem od towarów i usług, gdyż stanowi to część kwoty należnej z tytułu usługi najmu – stanowisko Ministra Finansów przedstawione w piśmie z dnia 31 sierpnia 1995 r., Nr PP3-8222-1583/95. Powyższe znajduje również oparcie w VI Dyrektywie, zgodnie z którą podatki (m.in. podatek od nieruchomości) stanowią element składowy podstawy opodatkowania transakcji, z którymi są ściśle związane – art. 11(A)(2)(a) VI Dyrektywy.

Źródło: Urząd Skarbowy w Bielsku Białej - pismo z 8 marca 2005 r. nr PP-443/21/2005